comment 1

"Schat, ik weet eindelijk welke naaimachine ik wil"

Een kleine 3 jaar geleden vond ik dat ik mij verveelde. Nou ja, ik had op zich genoeg te doen, qua huishouden bijvoorbeeld. Of qua kind entertainen. Ik bedoel dat ik mij verveelde. Want wat deed ik nou eigenlijk voor mezelf? En toen dacht ik ineens aan een artikel dat ik gelezen had, waarin iemand stelde dat je eens zou moeten teruggaan naar de tijd dat je een kind was. Wat deed je toen graag?

Als meisje van, laten we zeggen, een jaar of 10 was ik altijd wel in mijn super-geheime dagboek aan het schrijven (wat ik heb volgehouden tot ik een jaar of 25 was). Of ontwierp ik Barbie kleding. En die naaide ik vervolgens met de hand. Ik schreef artikelen voor een zelf bedachte krant en die bracht ik dan rond bij de buren. Ik maakte huisjes met hip meubilair, van grote chipsdozen. Dat waren nog eens tijden! Ik dacht dáár aan terug en werd er helemaal blij van!

Inmiddels was ik gelukkig getrouwd, had ik een hartstikke leuk kereltje op de wereld gezet en werkte ik braaf bij een heule grote verzekeraar. En daar was ik behoorlijk druk mee hoor. Maar het kriebelde ook al een tijdje omdat ik eigenlijk niet echt iets voor mezelf deed. Als ik daar dan over klaagde bij de echtgenoot zei hij steevast “dan ga je toch wat doen!”.

Ik weet nog goed dat ik op een middag in de stad een pakketje vilt kocht, plus wat naald en draad. Diezelfde avond maakte ik een speenknuffeltje voor zoon. En nog een. Dit was leuk! Ik ging nog eens naar de winkel en breidde mijn vilt collectie uit met wat lintjes en allerlei. Ook dacht ik terug aan het Barbie-jurkje. En dat ik eigenlijk liever achter de naaimachine van mijn moeder had willen zitten, toen.

Via Marktplaats kocht ik een oude Husqvarna naaimachine. Die ik overigens al na een week per ongeluk gesloopt heb met een domme actie. (en die hou ik geheim) Met deze blunder in het achterhoofd, en het schaamrood op de kaken, besloot ik om dan maar klein te beginnen en bij Ikea een machientje aan te schaffen. Ik naaide, en ik naaide, en naaide. En spendeerde een fortuin aan fournituren en stoffen… Ik maakte bijvoorbeeld hele collectie’s beddengoed. Het duurde nog wel een tijdje voordat ik een kledingstuk durfde te maken en mijn eerste échte kledingstuk verdiende geen schoonheidsprijs maar werd wel met liefde ontvangen.

Ondertussen liep ik ook de rommelmarken en kringloopwinkels in de omgeving af naar allerlei leuks waar ik mijn eigen stempel op kon drukken. Mijn liefde voor vintage (zowel meubels als kleding) verdient eigenlijk een eigen blog. Ik denk dat ik trouwens wel een manier kan vinden om ook deze passie geruisloos in dit blog te integreren. Maar hé, nu dwaal ik af. Een heuse naaicursus later had ik geproefd van machines die zonder probleem en trucjes allerlei stoffen geruisloos transformeerden tot allerlei leuks. Met een beetje hulp van haar. (en ze weet er niet eens iets van) Nu werd het tijd voor een nieuwe naaimachine. Uiteraard had ik mij al ingelezen.

‘het gebruik van de naaimachine’, Veltman Uitgevers

Af en toe keek ik al naar wat er zoal te koop is en zodoende wist ik wat ik niet wilde. Siersteken bijvoorbeeld, heb ik niks mee. Al te fancy hoefde voor mij ook niet, dus geen computer gestuurd model. En zo kwam ik uit op de Pfaff Hobby 1132.

“Schat, ik weet eindelijk welke naaimachine ik wil!” Gelukkig ben ik gezegend met een echtgenoot die mijn hobby erkent (“die levert ook nog eens iets op”) dus toen ik aangaf mijn beslissing genomen te hebben vond-ie het prima als ik meteen tot de aankoop zou overgaan.

Het was trouwens wel even wennen! Het was alsof ik mijn trouwe Trabantje had ingeruild voor een Ferrari. Wauw! De snelweg op ermee! Allerlei moois heb ik er al op gemaakt en oh, wat ben ik blij met alleen al het spoeltje dat ik met één klik kan verwisselen. En omdat het spoeltje onder de steekplaat zit ingebouwd kan ik ook altijd zien hoeveel garen er nog om de spoel zit zodat ik niet ineens zonder kom. Ik kan de steeklengte én de breedte instellen! En hij bromt zo tevreden als ik stik.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog lang niet alle opties begrijp en/of heb kunnen toepassen. Totáál geen idee wanneer ik de transporteur zou moeten verzinken. Maar het kan! Regelbare persvoetdruk, het kan ook! Verschillende naaldposities, check! Ook zo fijn, het voetpedaal ligt stevig op de grond.

En als ik ‘gas’ geef, is het net of ik in een echte Ferrari rijd.

Advertenties
Gearchiveerd onder:Blogs

About the Author

Geplaatst door

Welkom op mijn blog! Ik ben Montserrat en ik heb een passie voor mooie stoffen, mijn naaimachine(s) en designs uit de jaren '60 en '70. Ik ben geboren in Spanje. Dertiger. Moeder van Hugo. Stoffeerder van beroep en coupeuse in opleiding. Creatief. Nachtbraker. Gepassioneerd. Ongeduldig (ik hou niet van moeilijk gedoe). Lief. Praktisch. Mijn inspiratie is eindeloos en daar schrijf ik graag over!

1 Comment so far

  1. Pingback: Al doende leert men | GeenSteekjeLos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s